بررسی اثربخشی بسته آموزشی مهارت ‌های یادگیری خودتنظیمی بر کاهش تعلل ورزی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

استادیار مدیریت آموزشی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مهارت های یادگیری خودتنظیمی بر کاهش تعلل ورزی دانشجو معلمان پردیس های دانشگاه فرهنگیان شهر تهران انجام شد.
روششناسی: روش پژوهش نیمه آزمایشی، پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. برای انجام پژوهش، از بین تمامی دانشجو معلمان پردیس­های دانشگاه فرهنگیان استان تهران که در سال تحصیلی  1398-99 در پردیس­ها این دانشگاه مشغول تحصیل بودند؛  با استفاده از روش خوشه­ای چند مرحله­ای، بعد از غربالگری دانشجو معلمان دارای تعلل وری بالا و پایین، تعداد30 نفر گزینش و از طریق روش تصادفی ساده به دو گروه 15 نفری دردو گروه آزمایشی و گروه کنترل قرار گرفتند. برای جمع­آوری اطلاعات از پرسشنامه‌ تعلل ورزیسالامون و راتبلوم (1984) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با بهره­گیری از شاخصه آماری توصیفی شامل میانگین و انحراف استاندارد و به منظور پاسخگویی به فرضیه­های تحقیق از آزمون­های آمار استنباطی شامل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) انجام گرفت.
یافته­ها: نتایج «تحلیل کوورایانس» نشان داد؛ آموزش مهارت های یادگیری خودتنظیمی تاثیر معنی­داری بر کاهش تعلل­ورزی دارد. همچنین میانگین نمره تعلل­ورزی درفعالیت های آموزشی، پژوهشی و فرهنگی و اجتماعی دانشجو معلمان در گروه آزمایش در مرحله پیش آزمون به ترتیب برابر با (53/28)، (80/23) و (40/37) بود و در مرحله پس­آزمون مقدار آن به ترتیب (33/15)، (26/14) و(86/25) رسیده است، یعنی الگوی آموزشی مهارت های یادگیری خودتنظیمی تاثیر معنی­داری بر کاهش تعلل­ورزی در فعالیت­های آموزشی مستمر و پایانی پژوهشی و فرهنگی و اجتماعی دانشجو معلمان پردیس های دانشگاه فرهنگیان شهر تهران داشته است.
بحث و نتیجه­گیری: داده های پژوهش حاضر نشان داد، با بکارگیری و آموزش خودتنظیمی می­توان تعلل­ورزی دانشجومعلمان را کاهش داد.

کلیدواژه‌ها


Chen K, Chang C, Wang C. (2019). Frontline employees’ passion and emotional exhaustion: The mediating role of emotional labor strategies. International Journal of Hospitality Management. International, 76.163–172.
Ferrari JR, & Scher SJ. (2000). Toward an understanding of academic and nonacademic tasks procrastinated by students: The use of daily logs. Psychology in the Schools, 37(4), 359-366.
Ferrari JR. (2001). Procrastination as self-regulation failure of performance: Effects of cognitive load, selfawareness, and time limits on ‘working best under pressure.’. European Journal of Personality, 15, 391–406.
Howell AJ, Watson DC, Powell RA, & Buro K. (2006). Academic procrastination: the pattern and correlates of behavioural postponement. Personality and Individual Differences, 40, 1519–1530.
Howell AJ, Watson DC. (2007). Procrastination: Associations with achievement goal orientation and learning strategies. Personality and Individual Differences, 43, 167–178.
Hussain  I, Sultan S. (2010). Analysis of Procrastination among university students. Procedia Social and Behavioral Sciences.5.pp.1987-1904.
Hussein Chari M, Dehghani Y. (2010). Predicting academic procrastination based on self-regulatory strategies in learning. Quarterly Journal of Research in Educational Systems, Second Year, No. 4. 64-73.
Jokar B, & Delavarpour M. (2018). The relationship between educational procrastination and achievement goals. New educational ideas. Faculty of Educational Sciences and Psychology, Al-Zahra University. Autumn and winter, the third period. No. 3 and 4. pp. 61-80.
Kim KR, & Seo EH. (2015). The Relationship between Procrastination and Academic Performance: AMeta- Analysis. Personality and Individual Differences, 82, 26-33.
Olubasayo M, & Otedola M. (2010). Academic Procrastination in mathematics: Causes, dangers and implications of counseling for effective learning. International Education Studies, 3.
Park SW, & Rayne, A. (2012). Academic Procrastination and Their Self – Regulation. Psyhology, 3 (1), 12-23.
Pintrich PR. (2003).A motivational science perspective on the role of student motivation in learning and teaching contexts. Journal of Educational Psychology, 95, 667–686.
Rashidzadeh A. (2020). The effectiveness of metacognitive self-regulatory educational package on the components of academic procrastination (with the mediating role of adjusting academic self-concept), Quarterly Journal of Educational Innovations, 72 (18), 137-154.
Rebetez ML, Rochat L, Barsics C & Linden MVD. (2016). Procrastination as a selfregulation failure: The role of inhibition, negative affect, and gender. Personality and Individual Differences, 101, 435-439.
Rozental A, & Carlbring P. (2014). Understanding and Treating Procrastination: A Review of a Common Self-Regulatory Failure. Psychology, 5, 1488-1502.
Saei Mehraban  R, & Hejazi A. (2017). A Survey of Students' Satisfaction with the Professors of Farhangian University Study: Nasibeh Campus (Sisters) of Tehran, Third National Conference on Teacher Training, Shiraz University.
Samadipour A. (2018). Investigating the effects of advanced education and control on high school students' procrastination, Journal of Management, Economics and Accounting, No. 42.
Shamsnejad L, Hosseini Nasab Davood, & Livarjani, S. (2021). Focal analysis of the relationship between test anxiety and achievement motivation with self-disability and academic procrastination in students, Quarterly Journal of Research in Educational Systems, 14 (50), 21-35.
Solomon LJ, & Rothblum ED. (1984). Academic procrastination: Frequency and cognitive-behavioral correlates. Journal Counsel Psychol, 31(4), 503-9
Steel P. (2007). The Nature of  Procrastination: A Meta-Analitytic and Theorical Review of Quintessential Self-Regulatin failure. Psychological Bulleetin, 133, 65-94.
Wolters CA, Won S & Hussain M. (2017). Examining the relations of time management and procrastination within a model of self-regulated learning. Metacognition and Learning, 12 (3), 381-399.
Wolters CA. (2003). Understanding procrastination from a self-regulated learning perspective. Journal of Educational Psychology, 95, 179–187.
Zangiabadi M, Sadeghi M, & Qadampour A. (2020). The effectiveness of teaching self-regulatory strategies on academic self-efficacy and academic adjustment of maladapted students, Research in Educational Systems, 13 (44), 71-87.