طراحی مدل ارتباطی بین هوش اخلاقی با سرمایه اجتماعی سازمانی (مطالعه موردی: مدیران و کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه)

نویسندگان

1 گروه تربیت بدنی دانشگاه پیام نور

2 مطالعات برنامه درسی، مدرس دانشگاه فرهنگیان

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل ارتباطی بین هوش اخلاقی با سرمایه اجتماعی سازمانی در اداره کل ورزش و جوانان استان کرمانشاه انجام شد.
روش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل 140 نفر از مدیران و کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه بود که از بین آن ها 110 نفر به عنوان نمونه با استفاده از فرمول کوکران و روش نموئه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار پژوهش استفاده از دو پرسشنامه استاندارد هوش اخلاقی لنیک وکیل (2005) و پرسشنامه سرمایه اجتماعی (پاتنام، 2000) بود. در این پژوهش روایی صوری و محتوایی پرسش‌نامه ها مورد تأیید 10 نفر از متخصصان مدیریت ورزشی قرار گرفت و به‌منظور تعیین پایایی پرسش‌نامه‏‏ ها، سازگاری درونی آن با کمک نرم‌افزار ایموس، ضریب آلفای کرونباخ برای عوامل مختلف پرسش‌نامه به ترتیب 87/0 و 84/. محاسبه گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از مدل معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزار ایموس انجام شد.
یافته ها: نتایج تجزیه و تحلیل نشان داد که هوش اخلاقی با ضریب تاثیر 44/0 بر سرمایه اجتماعی اثرگذار بود. همچنین متغیرهای هوش اخلاقی شامل درستکاری، مسئولیت، گذشت و دلسوزی به ترتیب بر سرمایه اجتماعی با میزان ضریب مسیر 64/0، 12/0، 17/0 و 23/0 اثرگذار بودند که متغیر درستکاری با ضریب مسیر 64/0 دارای بیشترین تاثیر و متغیر مسئولیت پذیری با ضریب مسیر 12/0 کمترین میزان اثرگذاری را داشتند. بر اساس یافته ها کلیه فرضیه های پژوهش مورد تایید واقع شدند. از سوی دیگر از طریق آزمون رگرسیون مشخص گردید که هوش اخلاقی توان پیش بینی سرمایه اجتماعی را در سطح معناداری 0.000 داشت.
نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش بین مؤلفه مسئولیت پذیری مدیران و کارکنان با سرمایه اجتماعی سازمانی در ادارات ورزش و جوانان استان کرمانشاه ارتباط معنی دار و مستقیمی وجود دارد.
 

کلیدواژه‌ها


ابطحی، حسین. (1381). مدیریت منابع انسانی اداره امور کل کارکنان در سازمان­های دولتی ، صنعتی و بازرگانی، موسسه تحقیقات آموزش مدیریت.
اکبری، عباس و حسین زاده، داوود. ( 1391 ). بررسی رابطه ابعاد مدیریت دانش با یادگیری سازمانی از منظر دبیران دبیرستان های شهرستان ساوه. پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه.
بهادری خسروشاهی، جعفر؛ هاشمی، تورج؛ باباپور، جلیل. (1391). رابطه سرمایه روانشناختی با سرمایه اجتماعی دانشجویان دانشگاه تبریز. مجله تخصصی پژوهش و سلامت. 2(1).
بهرامی، محمدامین؛ اصمی،رمریم؛ فاتح پناه، آزاده و همکاران. (1391) بررسی سطح هوش اخلاقی اعضای هیأت علمی و کارکنان دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد. اخلاق و تاریخ پزشکی،75 -96 ،
تاج بخش، کیان. ( 1385). سنجش سرمایه اجتماعی، اعتماد، دموکراسی و توسعه. ترجمه افشین خاکباز و محسن پویان. تهران. شیرازه.
رضائیان، علی. (1384) . مدیریت رفتار سازمانی. تهران، انتشارات سمت.
شهبازیان خونیق، آرش؛ حسنی، امید؛ سلیمانی، سمیرا. (1397). بررسی نقش هوش اخلاقی و اجتماعی در رفتارهای پرخطر دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کردستان در سال تحصیلی 96-1395. مجله دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، 17: 39-52.
علی زاده، زهرا. (1397). ارتباط هوش اخلاقی و هوش هیجانی با رفتار اخلاقی. فصلنامه اخلاق در علوم و فنّاوری، 13(2): 167- 174.
مختاری پور، مرضیه و سیادت، علی.  (1387)  رابطه بین هوش اخلاقی و رهبری تیمی در مدیران آموزشی و غیرآموزشی از دیدگاه اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان. مدیریت سلامت. شماره 36.
نریمانی، نسترن؛ کرامتی، محمد علی. (1399). تأثیر هوش اخلاقی بر وجدان کاری کارکنان سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی ایران. فصلنامه توسعه مدیریت منابع انسانی و پشتیبانی، (56):، 45-70.
الوانی، سید مهدی. ( 1382). سرمایه اجتماعی، مفاهیم و نظریه­ها. فصلنامه مطالعه مدیریت. شماره 33.
ولیخانی، ماشالله؛ انصاری، محمد اسماعیل؛ سپیانی، مریم. (1391). بررسی میزان هوش اخلاقی مدیران و تاثیرآن بر سرمایه اجتماعی سازمان. 6(18):  198-212.
Bagheri, F. Akbarizadeh, F. Hatami, H. (2010). “The relationship between nurses’ spiritual intelligence and happiness in Iran”. Procedia Social and Behaviora lSciences. 5: 1556–1561.
Barling J. (2002),Trans formational lead dersnip and moral Reasoning. Journal of Applied psychology, 87(2): 304-31.
Chib S .(2012) Quality  of Work  Life and  Organizational Performance  Paramentersat Workplase . 5(2): 36-47.
Fujisawa Y, Hamano T, Takegawa S. (2009) Social capital and perceived health in Japan: An ecological and multilevel analysis. Social Science & Medicine; 69: 500–505.
Toprak M, Karakus M. (2018). Teachers’ Moral Intelligence: A Scale Adaptation into Turkish and Preliminary Evidence. European Journal of Educational Research, 7(4): 901-911.
Turner N, &Barling J. (2002). Transformationl leadership and moral. Reasoning, Journal of Applied Psychology, 87(2): 304-311.