طراحی الگوی تدریس چند فرهنگی برای مدرسان دانشگاه آزاد اسلامی استان کرمانشاه

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای، گروه علوم تربیتی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 استادیار، گروه علوم تربیتی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 دانشیار، گروه مطالعات برنامه درسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتباریابی الگوی مطلوب تدریس چند فرهنگی برای استادان دانشگاه آزاد اسلامی استان کرمانشاه انجام شد.
روش شناسی: در این پژوهش از رویکرد آمیخته اکتشافی(کیفی-کمی) و روش تحقیق مصاحبه بهره گرفته شد. جامعه مورد مطالعه در بخش کیفی شامل متخصصین برنامه درسی، روانشناسان تربیتی وجامعه شناسان  و مدرسان دانشگاه آزاد اسلامی استان کرمانشاه و مبانی نظری جدید داخلی و خارجی بود. روش نمونه گیری از جامعه افراد مذکور از نوع گلوله برفی بود و حجم نمونه با رسیدن به اشباع نظری به 27 نفر رسید و بر اساس روش نمونه گیری ملاک محور  19 منبع مورد مطالعه قرار گرفت. جامعه آماری در بخش کمی شامل متخصصین برنامه درسی، روانشناسان تربیتی و وجامعه شناسان  و استادان دانشگاه آزاد اسلامی استان کرمانشاه بود که از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای  استفاده شد و حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران 280 نفر به دست آمد. گردآوری داده ها در بخش کیفی از طریق مصاحبه های عمیق و نیمه ساختار یافته انجام شد و یافته های کیفی با روش تحلیل مضمون و به وسیله نرم افزار  MaxQDA حاصل شد. گردآوری داده ها در بخش کمی از طریق پرسشنامه محقق ساخته انجام شد. جهت اعتبار یابی این الگو در بخش کمی از روش تجزیه و تحلیل به صورت تحلیل عاملی و معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار Smart PLS3 استفاده شد.
یافته ها: یافته های به دست آمده نشان دادند که الگوی تدریس چند فرهنگی از 10 بعد و 29 مؤلفه تشکیل شده اس که بر این اساس ابعاد به دست آمده شامل اهداف(ادراکی اخلاقی رفتاری)، محتوا(سازماندهی، روش های ارائه) تدریس فعالیت های آموزشی و تجربیات یادگیری(رفتار آموزشی روش تدریس نقش و وظایف مدرس ویژگی های تدریس چند فرهنگی پیامد های تدریس چند فرهنگی)؛ ادراک استادان از تدریس چند فرهنگی( دامنه ی تفکرمدرس انعطاف پذیری مدرس سیاست های کلان نظام آموزشی نیروی انسانی مفهوم عملی و نظری تدریس چند فرهنگی)، ارزشیابی(انواع و اصول)، گروهبندی(  توجه به همگنی گروه،نا همگنی گروه، توجه به تفاوت های فرهنگی تعداد اعضای گروه، توجه به جنسیت، توجه به سن، توجه به تفاوت های فردی)؛ موانع و مشکلات(ساختاری عملکردی)؛ ویژگی های زمان و مکان( ویژگی های فیزیکی، تجهیزات ، مدت زمان)؛ مواد و منابع یادگیری(ویژگی ها و انواع منابع)؛ ملاک های فعالیت های یادگیری(چالش ها و نقاط قوت) ( که مقدار همه ی آنها بالاتر از مقدار ملاک(3%)  بوده است) شناسایی شد
بحث و نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش طراحی الگوی تدریس چند فرهنگی برای مدرسان دانشگاه آزاد کرمانشاه ازاعتبار مناسبی برخوردار است.

کلیدواژه‌ها


Abdoli Sultan Ahmadi J. (2015). Investigating the level of attention to multicultural education approach in the content of medical sciences curriculum from the perspective of faculty members of northwestern universities. Urmia Medical Journal, 27 (1), 36 - 27.
Alismail H A. (2016) Multicultural Education: Teachers’ Perceptions and Preparation. Education and Practice, 7, (11): 139-146.
Araghieh A, Fathi Vajargah C. (2012). The place of multiculturalism in school and higher education. Culture Strategy, (17 and 18).
Araghieh A, Fathi Vajargah C, Foroughi Abri A, ; Fazeli N. (2009). Curriculum in thirty multicultural highlights of the higher education curriculum. Presented at the 9th Iran-Tabriz Curriculum Conference.
Fathi Vajargah, C. (2007). Curriculum Towards a New Identity: A Description of Contemporary Curriculum Theories. Tehran: Ayizh.
Feyisa D, Kirstin F. (2010). Raising the Achievement of Portuguese pupils in British schools: A case study of good practice. Retrived from at: http://www.eric.ed.gov
Ford T N, Quinn L. (2010). First year teacher education candidates: What are their perceptions about multicultural education?. Multicultural Education, 17(4): 18-24.
Hajiani I. (2004). Social issues of Iran. Presented in the collection of articles of the Iranian Sociological Association.
Hamidizadeh K, Fathi Vajargah C, Arefi M, Mehran G. (2017). Multicultural Education: A Systematic Analysis of Teachers' Perceptions. Teaching Research, 5 (2): 16-2.
Harjatanaya T Y, Hoon Ch Y. (2020). Politics of multicultural education in post-Suharto Indonesia: a study of the Chinese minority. Compare: Comparative and International Education, 50: 1, 18-35.
Kardeş S, Akman B. (2018). Suriyeli sığınmacıların eğitimine yönelik öğretmen görüşleri. İlköğretim Online, 17(3): 1224–1237.
Mehr Mohammadi M. (2010). Rethinking the process of teaching-learning and teacher training. Tehran: Madrasa Publications.
Nieto S. (2017). Re-Imagining Multicultural Education: New Visions, New Possibilities.
Noshadi M, Shamshiri B, Ahmadi H. (2011). The role and function of social education in the fifth grade and the third grade in the formation of national identity. Curriculum Research, 1 (1), 167 - 139.
Sadeghi A. (2012). Characteristics and Necessities of Developing a Multicultural Curriculum in Iran: A Study of Challenges and Strategies. Strategy and Culture, 5 (18-17): 121-93.
Sadeghi, A. (2013). Multicultural knowledge and lifestyle promotion in Iran. Culture of Counseling and Psychotherapy, 4 (13), 111-124.
Shawn Sh. (2019). Teaching 'Multiculturally': Geography as a Basis for Multicultural Education in Korea. Multicultural Education Review, 11 (1): 37-58.
Vafai R; Sobhaninejad M. (2015). Components of multicultural education and its analysis in the content of textbooks. Theory and Practice in the Curriculum, 3 (5): 128-111.
Wade R. (2006). Service-learning for multicultural teaching competency: Insights from the literature for teacher educators. Equity & Excellence in Education , 33(3): 21-29.