ارائه مدل پیش‌بینی بازگشت سرمایه در آموزش و بهسازی منابع انسانی مبتنی بر مولفه‌های فرهنگ سازمانی و صلاحیت حرفه‌ای

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی رودهن، ایران

2 استادیار گروه مدیریت آموزشی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی رودهن، ایران

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل پیش بینی بازگشت سرمایه در آموزش و بهسازی منابع انسانی مبتنی بر مولفه های فرهنگ سازمانی و صلاحیت حرفه ای انجام شد.
روش: روش پژوهش  ازنظر هدف کاربردی و از نظر نوع داده (کمی) بود. جامعۀ آماری، مدیران شهرداری شهر تهران بودند که با استفاده از فرمول کوکران و نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، تعداد 315 نفر انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها به دو روش اسنادی و میدانی (پرسشنامه استاندارد و محقق ساخته) انجام پذیرفت. در پژوهش حاضر ، به منظور تعیین روایی پرسشنامه از روایی ظاهری، محتوایی و سازه استفاده شد و برای تعیین پایایی، از آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی استفاده شد که همگی مورد تایید قرارگرفتند. برای تحلیل داده‌ها، از آزمون‌های الگو یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌افزار SMAR PLS و آزمون تی تک گروهی استفاده شد.
یافته ها: بنابر یافته های پژوهش فرهنگ سازمانی و صلاحیت حرفه ای  بر بازگشت سرمایه در آموزش و بهسازی منابع انسانی شهرداری تهران تاثیر داشت.
نتیجه­ گیری: با توجه به یافته های پژوهش مولفه‌های فرهنگ سازمانی، صلاحیت حرفه‌ای، به عنوان عوامل پیش‌بینی کننده بازگشت سرمایه در آموزش و بهسازی می‌باشند
 

کلیدواژه‌ها


جعفر­زاده، محمد­رحیم. (1386). بازگشت سرمایه، الگویی برای ارزیابی اثربخشی آموزش. مجله تدبیر، 80: 39-35.
جلیل ­وند، محمد­امین. (1388). ضرورت و نقش آموزش در بهسازی نیروی انسانی و توسعه. ماهنامه مدت، 72،:70-68.
سیف‌نراقی، مریم ؛ نادریف عزت‌الله. (1379). روشهای تحقیق و چگونگی ارزشیابی آن در علوم انسانی: با تاکید بر علوم تربیتی. نشر بدر.
ضیایی، محمد­صادق؛ روشندل، طاهر و نرگسیان، عباس. (1390). بررسی رابطه بین فرهنگ سازمانی و تعهد سازمانی در میان کارکنان کتابخانه‌های دانشگاه تهران: بر اساس مدل فرهنگ سازمانی دنیسون. تحقیقات کتابداری و اطلاع رسانی دانشگاهی، 45(1): 72-49.
محمد­پور زرندی، حسین و تقوی­فرد، محمد­تقی. (1393). احتساب نرخ بازگشت سرمایه دوره­های تخصصی شهرداری تهران. اقتصاد و مدیریت شهری. 8: 16-1.
ملکی، حسن. (1384). صلاحیت­های حرفه­ای. مجله رشد، 94، 65-62.
Bélanger J, Haines V Y, Bernard M. (2018). Human resources professionals and the cost/benefit argument: rational persuasion in action in municipal organizations. The International Journal of Human Resource Management, 29(16): 2431-2454.
Chai H C. (2017). Education and Human Resources Development for the Knowledge Economy: A Personal Perspective. In Global Voices in Education (pp. 85-98). Springer Singapore.
Coccia M. (2018). Competition between basic and applied research in the organizational behaviour of public research labs. Journal of Economics Library, 5(2): 118-133.
Denison D. (2000). "Organizational Culture: Can it be a key lever for Driving Organizational Chang?"
Epstein R M, Hundert E M. (2002). Defining and assessing professional competence. Jama, 287(2): 226-235.
Fedorova S N, Kartashova E P, Mukhametshina R F, Zalomnova S P, eet all. (2016). Managerial features of the municipal educational system in Russia. International Review of Management and Marketing, 6(2S).
Garavan T N, Carbery R, Rock A. (2012). Mapping talent development: definition, scope and architecture. European journal of training and development.
Grugulis I. (2018). Human resource development. In Human Resource Management (pp. 295-310). Routledge.
Persson S S, Lindström P N, Pettersson P, & Andersson I. (2018). Workplace relationships impact self-rated health: A survey of Swedish municipal health care employees. Work, 60(1): 85-94.
Werner J M, DeSimone R L. (2006). Human resource development. Cengage Learning.